Behavioralism (í félagsvísindum, stjórnmálafræði)

Beiting nattúruvísinda til rannsókna á mannlegu atferli; fókus rannsókna á að vera á einstök fyrirbæri sem hægt er að skoða og meta hlutlægt og magnbundið.
Reiknað er með því að nýta tölfræðilegt samhengi sem orsakalíkan milli þeirra fyrirbæra sem athuguð er og þess sem raunverulega á að rannsaka.

Er í andstöðu við sögulegar hliðstæðuskýringar, innsæisályktanir, ályktunum út frá hugmyndafræði osfrv.
Nátengt methodological individualism

One of the most "influential" definitions of behavioralism has been David Easton's list of its characteristics: 1) search for regularities, even with explanatory and predictive value, 2) verification with testable propositions, 3) self-conscious examination for rigorous techniques, 4) quantification for precision when possible and relevant, 5) keeping values and empirical explanations analytically distinct, 6) systematization as an intertwining of theory and research, 7) pure science preceding the application of knowledge, and 8) integration of the social sciences (Easton 1962: 7-8; Easton 1965: 7).
[Erkki Berndtson Department of Political Science P.O. Box 54 (Unioninkatu 37) 00014 University of Helsinki Finland
http://www.valt.helsinki.fi/vol/tutkimus/julkaisut/verkko/behavior.htm]