Þorvaldur Logason

Þrasymakkos í bók Platóns, ríkinu, heldur því fram að: Best sé að virðast réttlátur en vera í raun óréttlátur.
Eins gæti verið í viðskiptalífinu að best sé að virðast traustsins verður en vera það ekki, að best sé að vera góður í því að selja traust.

Í allri umræðunni um traust á stofnunum og viðskiptalífi og ríkisstjórn osfrv. er lítið talað um inntak traustsins. Í góðærinu virtist traustið helst vera trú á ágóða og trú á áframhaldandi ágóða, en einnig á það að hér hafi ekki verið mikið um svindl og valdmisnotkun. Ímynd traustsins byggðist að hluta á því að fólk treysti náunganum á Íslandi og flestum ríkisstofnunum og hafði trú á að efnahagslífið væri að standa sig vel. Hugmyndin um traust var svo innprentuð með niðurstöðum kannanna meðal almennings (kannanir eru skoðanamyndandi og taka ekkert tillit til blekkinga).

Það sem gleymdist voru grundvallarspurningar og greining á framferði stjórnmálamanna, embættismannakerfis og viðskiptalífs. Hvaða siðferðilegu skyldur þurfa þessir aðilar að uppfylla til að vera raunverulega traustsins verðir og uppfylltu þessir aðilar þær skyldur?
Af hvað miklu leyti var traustið byggt á blekkingum þessara aðila og blekkingum fjölmiðla?

Þegar hugmyndin um traust er siðferðilega innihaldslaus þá verður traustið að trú sem verður auðveldlega leikfang valdsins og tæki til blekkingar.