Þorvaldur Logason

Kommúnískt valdkerfi hefur tilhneigingu til tiltekinnar tegundar einræðis-spillingar. Það er óumdeild. Eins hlýtur að vera um sérhvert stjórnkerfi. Það er innbyggt inn í kapítalískt hagkerfi að ráðandi aðilar í efnahagslífi þjóðarinnar eru stórfyrirtæki í eigu einkaaðila (auðvalds). Því sterkara sem auðvaldið er því sterkari er tilhneigiingin til tiltekinnar auðvalds-spillingar. Eins er um þriðju lausnina: Stjórnkerfi jafnaðarmanna. Því sterkari sem ríkisreksturinn er því meiri er tilhneigingin til tiltekinnar ráðstöfunar tekna beint í gegnum fjárlög sem veldur hættu á fyrirgreiðsluspillingu. Spillingartilhneigingarnar ráðast ekki eingöngu af efnahagslegum völdum heldur einnig pólitískri og siðferðilegri hugmyndafræði (í samfélaginu og heiminum). Hugmyndafræði nýfrjálshyggjunnar hefur verið ráðandi á Íslandi frá og í heiminum frá falli Berlínarmúrsins 1990 og stjórnmálaflokkur sem aðhyllist nýfrjálshyggju hefur ráðið ferðinni á Íslandi frá 1991 til hrunsins 2008. Það hefði átt að beina sjónum rannsakenda að tiltekinni gerð spillingar.

Við rannsókn á spillingu þarf að hafa þessa eðlislæga stjórnkerfisins í huga. Það brást á Íslandi.