Þorvaldur Logason

Spilling stjórnsýslunnar og samheiti stjórnsýsluspillingar, en yfirleitt vísar orðið til lægri stjórnsýslu og aðskilur sig því betur frá pólitískri spillingu en stjórnsýsluspilling. [Heimild: UTSTEIN]

Samheiti: Varðar stjórnkerfi ríkisins almennt; embættismenn, framkvæmdavald. Á sér stað í samskiptum almennings, viðskiptalífs við stjórnsýsluna.
Yfirleitt ekki átt við pólitíska fulltrúa og þess vegna of notað til flokkunar og aðgreiningar frá pólitískri spillingu. [Heimild: UTSTEIN].

Beiting pólitísks valds í þágu annarra en almennings. Spilling pólitískra stofnana; stjórnmálaflokka, alþingi, ríkisstjórnar. Yfirleitt er litið svo á að frumkvæðið komi frá fyrrgreindum pólitískum aðilum.
[Heimild: UTSTEIN]

Beiting nattúruvísinda til rannsókna á mannlegu atferli; fókus rannsókna á að vera á einstök fyrirbæri sem hægt er að skoða og meta hlutlægt og magnbundið.
Reiknað er með því að nýta tölfræðilegt samhengi sem orsakalíkan milli þeirra fyrirbæra sem athuguð er og þess sem raunverulega á að rannsaka.

Er í andstöðu við sögulegar hliðstæðuskýringar, innsæisályktanir, ályktunum út frá hugmyndafræði osfrv.
Nátengt methodological individualism

Að reynslan sé uppspretta allrar mannlegrar þekkingar. Að þekking sé byggð á athugunum og skynjunum á fyrirbærum í náttúrunni. Raunhyggja leggur áherslu á sannanir kenninga og vitnisburð ekki síst þann sem er fenginn með tilraunum á náttúrulegum fyrirbærum. Vísindi eru talin empírísk í eðli sínu. Sérhverja þekkingu þarf að leiða upphaflega af reynslu m.a. með flokkunum fyrirbæra og uppgötvun lögmála (aflfræði 17.aldar eðlisfræði og flokkunarkerfi Aristotelesar fyrirmyndin).

Trú á að aðferðarfræði náttúruvísinda geti leyst nánast hvaða vandamál sem er og á (gildis) hlutlægan hátt, m.a. þau umhverfisvandamál sem vísindin sjálf hafa átt þátt í að skapa og að vísindin nálgist stöðugt æ fullkomnari þekkingu (myth of progress). Trúa á að náttúruvísindin séu fyrirmynd allrar merkingabærrar ('vísindalegrar') þekkingarleitar og allra fræðasviða. Gjarnan notað um oftrú á rökleg kerfi og oftrú á skynsemi og möguleika mannsins til að stýra náttúrunnil og eigin örlögum.

Heimssýn sem afneitar trú og frumspeki og viðurkennir einungis þá þekkingu sem er í takt við nútíma vísindi. Öll þekking skv. p er byggð á skynjun (sense-experience). Um aðra þekkingu er ekki að ræða. Öll raunveruleg þekkingarleit beinist að lýsingum (descriptions) og skýringum á afmörkuðum empírískum fyrirbærum eða 'staðreyndum' (þ.e. staðreyndum sem menn öðlast þekkingu á í gegnum skynjun) og að því að finna þau orsakalögmál sem lýsa því hvernig fyrirbærin hegða sér.

Hanna Arendt er á því að það sé hópurinn sem skapi vald leiðtogans. Sambandið milli hópsins og leiðtogans er væntanlega díalektískt. Víxlverkandi. Leiðtoginn verður að vera traustsins verður og vera líklegur til að ná fram markmiðum hópsins.

Siðferði leiðtogans: Það er algengur misskilngur að hinn pólitíski leiðtogi vinni fyrst og fremst að eigin hagsmunum (og að þess vegna sé hann spilltur eða óspilltur). Leiðtoginn vinnur fyrst og fremst að hagsmunum hópsins sem hann deilir hugmyndum og hagsmunum með og er grundvölllur valds hans.

Tvö vandamál:
1. Almenningur getur ekki kært spillingu því dómstólar segja þá aldrei 'aðila máls' .
2. Almenningur fær ekki upplýsingar (í gegnum upplýsingalög m.a.), við er borin 'viðskiptaleynd' .

Rannsóknarheimildir eru meðhöndlaðar einsog hlutlæg empírísk staðreynd gagnrýnislítið að öðru leiti en því að tölfræðilegt samræmi þarf að vera á milli heimilda til þess að þær séu marktækar. Heimildirnar eru ekki túlkaðar né leitað að annarri merkingu. Gagnrýni á hlutdrægni viðskiptalífsins (sem þess hóps sem spurður er álits) er vísað frá með vísan í tölfræði. Látið er einsog um hlutlægan athuganda sé að ræða en ekki pólitískan einstakling í ákveðinni samfélagslegri afstöðu, hafandi tiltekna hagsmuni af svari sínu.